آواز غِمگین این قاب را خالی بُگذار! مرا به یادِ نوعروسی می‌اندازد که خاکروبه‌ها را در باغچه می‌ریزد خودش را در رَختِخواب دختری که همیشه چای قرمز می‌آورد، می‌رفت. لب‌ریز، لب‌دوز، لب‌سوز بُگذریم! مثل سوزَنی، از لابه‌لای تار و پودِ حاشیه‌ی پرده‌ها. خاک نه بَرف، نه باران نه روزنی آب، نه قطره‌ای آفتاب با… Continue reading بخشی از کتاب “بر میز بی‌گلدان”