بخشی از کتاب “ابرهای همیشه آزاد”

    راه   کیستم؟! نمی­دانم: شاید ردپائی در کوره‌راهی ناشناخته یا پژواک صدائی که در تبعیدی سخن خویش مانده است. هستم! می­دانم: چرا که هزاران کوه بی­معنا                                    کوله­بار                                                 زندگی کرده­ام و در میان راه تنها             ترانه­های پُر عفونت عشق را                         سروده­ام.