نوا سوزِ این زمستان بینوایی‌ست خوشا دلی که آتش گرفته و دَمِ آوازهایی گرم که هنوز یخ نبسته‌اند. خُنیاگر خُنیا بادی که یک صبح – صمیمانه- چشمه را فاش خوانده است، یک شب با موج‌ها و گوش‌ماهی‌ها خواهد رقصید؛ و سرانجام تعبیرِ رؤیای اقیانوس خواهد شد… خُنیا بادی فروتن که… Continue reading بخشی از کتاب “خانه هنوز سیاه است”