در این میان گمشده‌ام، جایی در ناخودآگاهِ قبیله‌ها زیر پوسیدگیِ دندانِ آخرین دریوزه‌ها، در تنِ عرق‌آلودِ کهنه‌سربازی که پوتین می‌مکید. کفرِ من حسِ بی‌قواره‌ای‌ست که بر خود رانده‌ام. بس کن… چشمانم تحملِ گسیِ شعرهایت را ندارد مگر نمی‌بینی خدا شده‌ام. شبی آن را همچون رسالتی دیوانه‌وار بر پاهای من سپردی تا خود آسوده به خواب… Continue reading بخشی از کتاب “مرا لمس مکن” سروده‌ی آویسا صادقی