راه
کیستم؟!
نمیدانم:
شاید ردپائی
در کورهراهی ناشناخته
یا پژواک صدائی
که در تبعیدی سخن خویش مانده است.
هستم!
میدانم:
چرا که هزاران کوه بیمعنا
کولهبار
زندگی کردهام
و در میان راه
تنها
ترانههای پُر عفونت عشق را
سرودهام.
بخشی از کتاب “ابرهای همیشه آزاد”
