مرد جوان و ديگر هيچ، بی‌نام، بيهوده.
رقص آرام زنان به دور تختخوابِ مرد جوانِ خفته.
آنها چشم به راهش بودند، زمانى دراز، سالها، هميشه همان داستان، و هرگز نمىپنداشتند كه او را باز زنده ببينند، آنها از داشتن خبرى از او نااميد بودند، هيچ نامهاى، نه حتى كارتپستالى، هرگز، هيچ نشانهاى كه بتواند دلگرمى دهد يا وادارشان كند براى هميشه از انتظار چشم بپوشند.
در خانه‌ام ایستاده بودم و منتظر بودم باران بیاید from naakojaa on Vimeo.